پیشگیری از یک اتهام: کپی کاری
اول می خواستم در بلاگ علی اعطا (کلوناد) کامنت بگذارم. اما دیدم اینجا جای بهتری است برای این کار...
عادت کرده ایم در اولین پرده از ایراد نظراتمان پیرامون کاری، بنایی، و خلاصه چیزهایی از این دست، سریع برویم در ذهن "هارد گونه مان" جستجو کنیم تا مشابه آن کار را پیدا کنیم و بگوییم: فلان چی را از فلان جا ورداشته.
این مسمومیت فضایی را باید منتج از دو کنش در سطوح بالا و پایین توده معماران دانست:
١. کپی کارها، در سطوح بالای حرفه ای، کم نیستند: کارهایی که در مسابقات معتبر هم برگزیده می شوند و بعضا ساخته هم می شوند. مشکل بزرگ این گروه که عمدتا در سنین میانسالی به سه می برند، نادیده گرفتن سطح دسترسی سایرین -به خصوص معماران و معماری پژوهان زیر چهل سال - به دانش روز است؛ گویی اینترنت هم از جنس همان ابزارهای انحصارطلبانه ای است که "فعلا" در ید آنهاست؛ در حالی در محیط های آموزشی، سمپل های خارجی، فلاش به فلاش کپی می شود تا طرح های دانشجویی به ثمر بنشینند.
در نهایت این ماجرا به شیوع بیماری تاریخی بدبینی در تولیدات داخلی منجر می شود. بسیاری از معماری پژوهان امروز، غایت فعالیت خود را در تهیه "یک کپی شیک" می بینند. از سوی دیگر، "مردودیت در خلاقیت"، جزء لاینفک هر طرح -از بدو تولد تا اوج تبلور- است.
٢. عدم آشنایی به فرایندهای طراحی، هم برای طراحان و هم برای مفسرها، اشتباه برانگیز است: عارضه حاصله از این قرار است که طراحان در حین کار، دچار فقر در محتوی و ایده می شوند و حجم دیتای تولید شده و وارداتی، توانایی سازمان دهی را به حداقل می رساند.
از سوی دیگر، مفسران، به دلیل عدم آگاهی به همین فرایندها و نیز اصول پایه در نقد آثار، با اکتفا به ماحصل بصری طرح که تنها بخش کوچکی از محصول نهایی است و بدون اتکا به دانش بصری کافی، اقدام به اظهار نظر می کنند.
توضیح در مورد عکس ها: عکس بالا، مربوط به طرح شرکت "تخت طاقدیس" در مسابقه مرکز تجارت صنعت ساختمان گیلان از وبلاگ علی اعطا و عکس پایین مربوط به مرکز ژرژپمپیدو در پاریس است. منبع عکس پایین از طریق خود عکس، قابل پیگیری است.
